λυγίζω

/liˈʝi.zo/ρήμα

•

μεταβατικόαλλάζω το νοητό άξονα κάποιου αντικειμένου εφαρμόζοντας πίεση, χωρίς να το σπάσω ή να μεταβάλλω τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του Βικιλεξικό
αμετάβατολυγίζω, κάμπτω τον εαυτό μου ή κάποιο μέλος του σώματός μου Βικιλεξικό
- 19ος/20ός αιώνας, ⌘ Νίκος Καζαντζάκης, Ο φτωχούλης του Θεού, [μυθιστόρημα], 1954.
αμετάβατοχάνω τη δύναμη της αντίστασής μου, ενδίδω Βικιλεξικό
- Μόνο όταν η Βασιλεύουσα, παρά την ηρωική αντίσταση των ολιγάριθμων υπερασπιστών της, υπό την ηγεσία του αυτοκράτορα-μάρτυρα Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, και των ευάριθμων συμμάχων της υπό τον Γενοβέζο Τζουστινιάνι, ελύγισε υπό τα πλήγματα του τεράστιου σε αριθμό στρατού και στόλου του νεαρού σουλτάνου Μωάμεθ Β', μόνο τότε η Δύση θα κατανοήσει το μέγεθος της καταστροφής και της απειλής κατά της καθολικής τώρα χριστιανοσύνης. (Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, Γιατί το Βυζάντιο, σελ. 53)

Ετυμολογία

λυγίζω < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική λυγίζω

Κλίση

Ενεργητική φωνή

	εγώ	εσύ	αυτός	εμείς	εσείς	αυτοί
Ενεστώτας	λυγίζω	λυγίζεις	λυγίζει	λυγίζουμε	λυγίζετε	λυγίζουν / λυγίζουνε
Παρατατικός	λύγιζα	λύγιζες	λύγιζε	λυγίζαμε	λυγίζατε	λυγίζαν / λυγίζανε / λύγιζαν
Αόριστος	λύγισα	λύγισες	λύγισε	λυγίσαμε	λυγίσατε	λυγίσαν / λυγίσανε / λύγισαν
Μέλλοντας	θα λυγίζω / θα λυγίσω	θα λυγίζεις / θα λυγίσεις	θα λυγίζει / θα λυγίσει	θα λυγίζουμε / θα λυγίσουμε	θα λυγίζετε / θα λυγίσετε	θα λυγίζουν / θα λυγίζουνε / θα λυγίσουν / θα λυγίσουνε
Παρακείμενος	έχω λυγίσει	έχεις λυγίσει	έχει λυγίσει	—	—	—
Υπερσυντέλικος	είχα λυγίσει	είχες λυγίσει	είχε λυγίσει	—	—	—
Υποτακτική	να έχω λυγίσει / να λυγίζω / να λυγίσω	να έχεις λυγίσει / να λυγίζεις / να λυγίσεις	να έχει λυγίσει / να λυγίζει / να λυγίσει	να λυγίζουμε / να λυγίσουμε	να λυγίζετε / να λυγίσετε	να λυγίζουν / να λυγίζουνε / να λυγίσουν / να λυγίσουνε
Προστακτική	—	έχε λυγισμένο / λύγιζε / λύγισε	—	—	λυγίζετε / λυγίστε	—

Μεσοπαθητικοί τύποι

λυγίστηκαλυγίζομαι

Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →