διαχυτικός

/ði̯a.çi.tiˈkos/επίθετο, αρσενικό

•

που φανερώνει με έντονο τρόπο τα φιλικά αισθήματά του Βικιλεξικό
- Μετά τινας ἡμέρας, αἴφνης, κατόπιν δυὸ τριῶν ὡρῶν ἀπουσίας τοῦ συζύγου — ἀσυνήθους ἄλλως — ὁ οὐρανὸς αἰθρίασεν. Ἐκεῖνος ἔγεινεν ὁ σύζυγος τῶν πρώτων ἡμερῶν· εὔθυμος, διαχυτικός, τρυφερός… προπάντων τρυφερός, ὡσὰν εἰκοσαετὴς νεανίας. (Παναγιώτης Αξιώτης, Η αντίζηλος, 1899)

Ετυμολογία

διαχυτικός < αρχαία ελληνική διαχυτικός < διαχέω < διά + χέω < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *ǵʰew- (χέω, χύνω, ρέω) (μεταφραστικό δάνειο από τη γαλλική effusant)

Κλίση

Ενικός

	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ονομαστική	διαχυτικός	διαχυτική	διαχυτικό
Γενική	διαχυτικού	διαχυτικής	διαχυτικού
Αιτιατική	διαχυτικό	διαχυτική	διαχυτικό
Κλητική	διαχυτικέ	διαχυτική	διαχυτικό

Πληθυντικός

	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ονομαστική	διαχυτικοί	διαχυτικές	διαχυτικά
Γενική	διαχυτικών	διαχυτικών	διαχυτικών
Αιτιατική	διαχυτικούς	διαχυτικές	διαχυτικά
Κλητική	διαχυτικοί	διαχυτικές	διαχυτικά

Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →