συνυπάρχων

ρήμα, αρσενικό

•

Ετυμολογία

συνυπάρχων < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική συνυπάρχων, μετοχή ενεργητικού ενεστώτα του ρήματος συνυπάρχω

συνυπάρχονσυνυπάρχοντασυνυπάρχοντεςσυνυπάρχοντοςσυνυπάρχουσασυνυπάρχουσαςσυνυπάρχουσεςσυνυπάρχωνσυνυπαρχουσώνσυνυπαρχούσηςσυνυπαρχόντων

Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →