επικηρυγμένος

ρήμα, αρσενικό

•

που έχει επικηρυχθεί, που καταδιώκεται λόγω επικήρυξης των διωκτικών αρχών Βικιλεξικό
μεταφορικάο κυνηγημένος, αυτός που τον αναζητούν πολλοί Βικιλεξικό
- είναι επικηρυγμένος από τα πεθερικά του

Ετυμολογία

επικηρυγμένος < αρχαία ελληνική ἐπικεκηρυγμένος, μετοχή παθητικού παρακειμένου ἐπικηρύσσω

επικηρυγμέναεπικηρυγμένεεπικηρυγμένεςεπικηρυγμένηεπικηρυγμένηςεπικηρυγμένοεπικηρυγμένοιεπικηρυγμένοςεπικηρυγμένουεπικηρυγμένουςεπικηρυγμένων

Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →