αφοπλιστικός

/a.fo.pli.stiˈkos/επίθετο, αρσενικό

•

που κατακτά τους άλλους με κάποια αρετή ή προσόν του, που σταματά με το προσόν αυτό οποιαδήποτε τάση του άλλου για αρνητική ή επιθετική συμπεριφορά, που γοητεύει Βικιλεξικό
- Μ' αυτό το αφοπλιστικό χαμόγελο πώς μπορώ να τη μαλώσω; Τη συγχωρώ αμέσως.
κυριολεκτικάο σχετικός με τον αφοπλισμό Βικιλεξικό

Ετυμολογία

αφοπλιστικός < (αφοπλίζω) αφοπλισ + -τικός, μεταφραστικό δάνειο από τη γαλλική désarmant ή από την αγγλική disarming Αναλύεται σε αφ- + οπλισ- + -τικός

Κλίση

Ενικός

	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ονομαστική	αφοπλιστικός	αφοπλιστική	αφοπλιστικό
Γενική	αφοπλιστικού	αφοπλιστικής	αφοπλιστικού
Αιτιατική	αφοπλιστικό	αφοπλιστική	αφοπλιστικό
Κλητική	αφοπλιστικέ	αφοπλιστική	αφοπλιστικό

Πληθυντικός

	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ονομαστική	αφοπλιστικοί	αφοπλιστικές	αφοπλιστικά
Γενική	αφοπλιστικών	αφοπλιστικών	αφοπλιστικών
Αιτιατική	αφοπλιστικούς	αφοπλιστικές	αφοπλιστικά
Κλητική	αφοπλιστικοί	αφοπλιστικές	αφοπλιστικά

Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →