εξοφλώ

εξοφλώ: Κατά τον Μπαμπινιώτη και τον Χαραλαμπάκη < κληρονομημένο από τη μεσαιωνική ελληνική ἐξοφλῶ < ἐξ- + αρχαία ελληνική ὀφλέω, ὀφλῶ, ὀφλισκάνω. Κατά τον Πετρούνια < λόγιο, λόγιο διαχρονικό δάνειο από την καθαρεύουσα ἐξοφλῶ < εξ- + αρχαία ελληνική ὀφλῶ (χρωστώ), μεταφραστικό δάνειο από τη νέα ελληνική ξοφλώ. :* Από το αοριστικό θέμα σχηματίστηκε και ο τύπος εξοφλίζω (παραβάλετε αγαπίζω από το αγαπώ).