ετερόκλητος

/e.teˈɾo.kli.tos/επίθετο, αρσενικό

•

ο αποτελούμενος από ανομοιογενή στοιχεία Βικιλεξικό
- είχαν προσκαλέσει ένα ετερόκλητο μείγμα ανθρώπων, αλλά τελικά, γίναμε μια συντροφιά και περάσαμε πολύ ωραία
- ένα ετερόκλητο σύνολο έμψυχων και άψυχων, ζώντων και τεθνεώτων, με παράδοξη παρά ταύτα ομοιογένεια, αυτή είναι η πολυώνυμη Κέρκυρα, η αρχαία Σχερία και Δρεπάνη και Κόρκυρα και Φαιακία, η βυζαντινή Κορυφώ, οι Κορφοί του απλού Κερκυραίου. (Θεοδόσης Πυλαρινός, Κέρκυρα, εκδ. Μεταίχμιο, 2005, σελ. 18)

Ετυμολογία

ετερόκλητος < λόγιο ενδογενές δάνειο: γαλλική hétéroclite στη νεότερη σημασία της < ελληνιστική κοινή ἑτερόκλιτος (αντιδάνειο) < ἕτερος + κλίνω. Η γαλλική λέξη μεταγράφτηκε με ήτα, με την εσφαλμένη υπόθεση ότι προερχόταν από το καλέω, καλῶ (κλῆσις). Η ορθογραφία αυτή παγιώθηκε.

Κλίση

Ενικός

	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ονομαστική	ετερόκλητος	ετερόκλητη	ετερόκλητο
Γενική	ετερόκλητου	ετερόκλητης	ετερόκλητου
Αιτιατική	ετερόκλητο	ετερόκλητη	ετερόκλητο
Κλητική	ετερόκλητε	ετερόκλητη	ετερόκλητο

Πληθυντικός

	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ονομαστική	ετερόκλητοι	ετερόκλητες	ετερόκλητα
Γενική	ετερόκλητων	ετερόκλητων	ετερόκλητων
Αιτιατική	ετερόκλητους	ετερόκλητες	ετερόκλητα
Κλητική	ετερόκλητοι	ετερόκλητες	ετερόκλητα

Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →