σπάταλος
•
- που σπαταλά, που ξοδεύει, που δαπανά Βικιλεξικό
- που γίνεται σπάταλα, με σπατάλες, ξοδεύοντας ή δαπανώντας πολλά Βικιλεξικό
Ετυμολογία
σπάταλος < (κληρονομημένο) ελληνιστική κοινή σπάταλος < σπᾰτᾰ́λη < προελληνική
Κλίση
Ενικός
| Αρσενικό | Θηλυκό | Ουδέτερο | |
|---|---|---|---|
| Ονομαστική | σπάταλος | σπάταλη | σπάταλο |
| Γενική | σπάταλου | σπάταλης | σπάταλου |
| Αιτιατική | σπάταλο | σπάταλη | σπάταλο |
| Κλητική | σπάταλε | σπάταλη | σπάταλο |
Πληθυντικός
| Αρσενικό | Θηλυκό | Ουδέτερο | |
|---|---|---|---|
| Ονομαστική | σπάταλοι | σπάταλες | σπάταλα |
| Γενική | σπάταλων | σπάταλων | σπάταλων |
| Αιτιατική | σπάταλους | σπάταλες | σπάταλα |
| Κλητική | σπάταλοι | σπάταλες | σπάταλα |
Κάτι δεν είναι σωστό; Βοήθησε να βελτιώσουμε αυτήν την καταχώρηση. →